Lees voor

Top ziekenhuis, bedroevende zorg

Door: Denise Jansen | 29-12-2011 16:27
0 reacties

Het Albert Schweitzerziekenhuis in Dordrecht staat bekend als een top-ziekenhuis en won een paar weken geleden de Nationale Patiëntveiligheid Award.
Onderstaande ervaring deed ik afgelopen woensdag 21 december j.l. in dit ziekenhuis op.
Na een val van de trap op dinsdag de 13e had ik mijn linkerarm gebroken en moest daarvoor in het gips. 8 dagen later werd ik hiervoor aan mijn arm geopereerd door een chirurg/traumatoloog in dit Albert Schweitzerziekenhuis in Dordrecht.
Ik verdween keurig onder zeil, de operatie ging goed, en werd 3 uurtjes later wat slaperig wakker.
Tot zover alles prima.
Eenmaal op mijn kamer aangekomen, liggend aan een druppelend infuus, moest ik heel nodig plassen. Toen de nood zeer hoog was belde ik de verpleging voor een po of wat dan ook. Alles wat er kwam: niemand. Nog eens gebeld, weer niemand. Weer gebeld, geen reactie. De rode knop van de bel was aan, maar de zuster die op het bijbehorende plaatje stond was in geen velden of wegen te bekennen. Na ruim 30 minuten was er nog steeds niemand aan mijn bed verschenen en raakte ik helemaal in paniek: ik was bang alles onder te plassen.
Het bezoek van een medepatiënte is toen heel snel een po-stoel gaan halen…….
Als je net uit een narcose komt dan gaat de wereld nog aardig langs je heen. De na-pijn van de operatie nam echter snel toe en ik vroeg de verpleging om een pijnstiller.
“Ja, we komen zo. “ en “Ja, we gaan wat voor je halen.” Maar een pijnstiller kreeg ik niet. De leerlingverpleegster had het doorgegeven aan haar leidinggevende en daar bleef het bij. Na lang doordrammen kreeg ik uiteindelijk een klein potje pillen voor mijn neus gezet: 2 paracetamol en 1 diclophenac. Diclophenac mag ik niet hebben vanwege de wisselwerking met de ACE-remmer die ik slik. Dat stond natuurlijk ook in mijn medicatie-overzicht, maar daarover straks meer. Ik vroeg direct aan de verpleging of ze niets sterker hadden, want op 2 paracetamol ging ik dit niet trekken. Ik moest het toch maar proberen was haar antwoord, en weg was ze weer. Een glas water om die pillen door te slikken had ze me niet gegeven en voor paracetamol is dat toch echt noodzakelijk. Een van de andere patiënten is toen maar uit haar bed gekropen en heeft voor mij een glas water gepakt…………
Aan de patiënten wordt gevraagd alle medicijnen, die je thuis gebruikt mee te nemen naar het ziekenhuis en bij voorkeur ook een medicatie-overzicht. Daar had ik voor gezorgd en had deze met de verpleging doorgesproken. Het ziekenhuis schrijft hierover in de folder: “Vertel de arts openhartig over uw medicijnen. Zo kunnen we samen voorkomen dat medicijnen worden voorgeschreven, die niet goed samengaan, want dit kan gezondheidsrisico's opleveren.”
Dat is leuk op papier, je hebt er alleen geen donder aan als de zorgverlener niet in je dossier kijkt. Dan had de verpleegkundige direct geweten dat ik al een week een veel zwaardere pijnstiller slikte namelijk tramadol. Met een groot gevoel van hulpeloosheid en onmacht heb ik die avond maar voor mijn eigen pijnstilling gezorgd, met de tramadol die ik zelf had meegenomen.
Als het ziekenhuis niet voor je zorgt zul je het zelf moeten doen.
Alleen: juist voor die medische verzorging ben ik opgenomen in een ziekenhuis.


De volgende ochtend mocht ik naar huis. Nou ja 's ochtends? … 3 uur 's middags, is dat nog ochtend?
Goed, ik zou naar huis gaan, en ben dus zo goed en zo kwaad als het ging gaan douchen, met mijn linkerarm in het gips. De verpleger zei nog: kijk maar hoe ver je het redt met aankleden, de komende weken moet je het toch ook zelf doen, dan kun je vast oefenen. Jammer toch dat hij niet kwam controleren dat ik dat inderdaad al kon. Ik kwam gelukkig inderdaad met één hand een heel eind, ook op die natte gladde badkamervloer. Een bezoekster die mij zag worstelen met het aankleden heeft mij, op haar eigen initiatief, toch maar geholpen.
Na de douche moest ik nog even het bezoek van de arts afwachten. In mijn geval niet mijn behandelend arts. Hij vertelde mij dat ik naar huis mocht, dat wist ik al, en dat het drukverband er maandag afgehaald mocht worden. Een nieuwe kous/drukverband gaf de verpleegkundige er gelijk bij, vertelde hij.
Dat was wel bijzonder.
Bij de intake voor de operatie had ik begrepen dat het gips er een week tot 10 dagen op moest blijven zitten. Maar ik was bereid het verband er meteen die maandag zelf af te halen.
Gelukkig uitte ik mijn verbazing aan een verpleegkundige. Zij kwam mij 's middags melden dat de arts een foutje had gemaakt: ik heb geen drukverband, maar gips en dat mag er natuurlijk niet af. Het was maar goed dat ik nog zo lang moest wachten en dat ik nog niet thuis was.
Nog een kleinigheid: je kunt maar beter wat te eten en te drinken van huis meenemen, want er komt echt niemand langs. Als je na de officiële eet- en drinkronde op je kamer wordt binnengereden, heb je pech gehad.
Oftewel:
Hoezo handen aan het bed? Er zijn geen handen aan het bed.
De patiënten en hun bezoek zorgen voor elkaar.
De artsen letten niet op.
De verpleegkundigen kijken niet in het patiënten-dossier bij het verstrekken van medicijnen.
Tegenover mij op de kamer lag een jonge doodzieke vrouw met een bekkenontsteking. 3 zakken infuus aan haar bed, waarvan de infuuspomp ieder kwartier, dag en nacht afging. De patiënte zelf was te ziek om op te merken dat er weer een infuuspomp was afgegaan. De andere patiënten van kamer d22 hebben daarom steeds de verpleging voor haar gebeld.
Ze werd kotsmisselijk van de medicijnen die ze kreeg toegediend en op haar nachtkastjes stonden dan ook meerdere spuugbakjes met braaksel die niet werden opgeruimd. Zij werd niet gewassen, niet verschoond, niet verzorgd, zij was een klein hoopje ellende dat in haar eigen vuil ziek lag te zijn.
Ik ben er dagen ziek van geweest om te hebben moeten ervaren dat dit in een Nederlands ziekenhuis mogelijk is.
Waar is onze beschaving gebleven? Deze zorg zit op het niveau van ontwikkelingslanden.
Het Albert Schweitzerziekenhuis in Dordrecht staat bekend als een top-ziekenhuis. De angst bekruipt me als ik bedenk hoe een opname dan wel in een slecht ziekenhuis moet verlopen.
Ondertussen gaat met mij nu alles weer goed en wil ik de strijd aangaan om mijn verhaal te vertellen. De krant, twitter, het ziekenhuis, de politiek, iedereen moet dit weten. Om te zorgen dat er iets verandert in de zorg. Dat het beter wordt en niet alleen maar slechter.

Misbruik